Langs de West Coast

Het was zowaar even een korte periode droog gisteren. Enkele uren lang viel er nagenoeg geen regen en die tijd gebruiken we om naar een restaurant te lopen om wat te eten en ik maak nog een korte wandeling. Een hele dag stilzitten is nog steeds niet mijn ding en het voelde buiten lekker. Prettige temperatuur, wel een hoge luchtvochtigheid, maar binnen is het drukkender dan buiten. ‘s Nachts regent het weer bij vlagen zeer hevig. De hemelpoorten staan wijd open. Tegen de tijd dat we Franz Josef verlaten is het echter droog. Vandaag rijden we naar Greymouth, 170 kilometer West Coast in noordelijke richting. Morgen rijden we naar Fox Glacier, 30 kilometer zuidelijker dan Franz Josef. En wellicht voor niets, want of we met de helicopter de gletsjer op kunnen is gezien de weersvoorspelling nog maar de vraag. We gaan het zien.

De route is vandaag niet al te moeilijk. In het begin slingert de weg in alle drie dimensies, maar dat wordt steeds minder. We kruisen brede gletsjerdalen en kortere en langere One Lane Bridge over grijze rivieren, die het smeltwater van de gletsjers afvoeren naar de oceaan die nooit ver weg is, maar bijna altijd uit het zicht. Pas vlak Hokitika zien we weer zeewater, dat haar blauwe kleur verloren heeft en nu grijs kleurt. Hokitika, 40 kilometer van Greymouth, is ook ongeveer de eerste plaats sinds Franz Josef die de kwalificatie “nederzetting van betekenis” verdient. Een enkele keer passeren we een gehucht, waarvan Ross het meest veelbelovend is in de zin van de mogelijkheid om er koffie te drinken. Er staat wel een bordje dat het er zou zijn, maar waar is ons onduidelijk en dus rijden we de 25 kilometer naar Hokitika maar door.

Omdat we toch wat tijd moeten verdoen, verkennen we het centrum van het stadje. Op zich ben je daar zo mee klaar, maar we rekken die tijd door een aantal winkel binnen te gaan waar ze allerhande jade, glaswerk of andere locale kunst verkopen. In deze regio wordt veel Pounamu gevonden (New Zealand’s jade) en bewerkt tot sierraden. Ook vinden we een winkel met mooie glas sculpturen. De verleiding is groot, maar het is toch wat onpraktisch om glaswerk mee te zeulen tijdens de resterende weken van onze reis.

Door onze vroege aankomst in Greymouth, hebben we ook alle tijd om het stadje te verkennen. Het probleem is een klein beetje dat je daar niet zo bijzonder veel tijd voor nodig hebt. Dat op zich is weer geen probleem, maar we lopen met al onze wandelingen een aantal badges van Garmin bij elkaar. Op zich geef ik daar niet zo om, maar ergens is het toch wel grappig en de meeste zijn echt te makkelijk om binnen te halen. Een challenge betreft het verzamelen van 148,1 kilometer (90 Engelse mijlen) aan wandel activiteiten in de periode oktober tot en met december. Marije was die al gestart en had ook haar lunch wandelingen opgenomen, maar ik niet. Toch op een gegeven moment eens gekeken en de nog te lopen kilometers waren inderdaad meer dan we voorzagen te zullen wandelen tot en met 31 december. Maar ja, dan heb je je wel aangemeld inmiddels – anders zie je niet hoe ver je eigenlijk al bent.

Die ene punt die je met deze challenge verdient is natuurlijk ook de moeite niet waard, behalve als zo in de laatste dagen van december blijkt dat ik er toch wel heel erg dicht bij ben. En dan blijkt zo’n challenge dan toch te werken, niet alleen in de zin dat je elk lullig stukje lopen op gaat meten, maar je wilt die 148,1 kilometer dan ook wel volmaken. Dat, en de zoektocht naar een mooie foto van de pier bij Greymouth zetten mij aan om toch nog even een wandeling van zes kilometer te maken. Een aardige wandeling, met hopelijk ook wel een paar leuke foto’s en ik weet nu ook wat een Pillbox is. Maar bovenal, hoef ik morgen, op de laatste dag van dit jaar nog slechts 2,5 kilometer wandelen hoeft te registeren. Ondanks de lange autorit die we morgen voor de boeg hebben en de onzekerheid of we op de gletsjer kunnen wandelen, gaat dat zeker lukken. Al moet het in de stromende regen.